Gsf3
Welkom op Gsf 3

Hier volgen een aantal regels:

1. Niet spammen , overal lol! achter zetten en db's maken.
je mag wel gewoon als je wat meer berichten wilt mag je wel gewoon wat plaatsen natuurlijk!

2. Niet schelden , ruzie maken , bedreigen of iets anders doen wat de ander niet leuk vind tenzei die gene zich gewoon aanstelt =D

3. veel plezier hebben

Gsf3

GameStudioForum V3.8
 
IndexPortalFAQRegistrerenInloggenGames
12-10-2012 : De ''Gsf-Reunion 4.0.4 alpha'' update is uit. Alle Alpha accounts zijn gegeven. Je kunt geen Alpha Account meer krijgen. Mensen met een alpha account : Mysterious , Mje267 , Gamehero12 , Grmpfhcgames , Zup , GidoVerheijen.

Deel | 
 

 Jouw Verhalen

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Mje
Adv. Operator



BerichtOnderwerp: Jouw Verhalen   zo nov 27, 2011 9:06 am

Het is de bedoeling dat je titels en titels van hoofdstukken dikgedrukt doet, en het verhaal schuingedrukt. Je kan je titel van je verhaal trouwens ook in de berichtentitel doen.


One way to One destiny

1
Vreemd spul

Qrous werd wakker door de irritante zwarte wekker die in zijn donkerblauw geverfde kamer stond, terwijl hij de dekens nog een keer om zich heen sloeg omdat hij nog helemaal geen zin had in school, maar de wekker bleef ongenadeloos doorgaan met het maken van herrie. Uiteindelijk stond Qrous toch op, niet kijkend op de klok, ook al was hij moe en had hij een bloedhekel aan school omdat hij daar vaak gepest werd, hoe normaal hij zich ook gedroeg. Hij bleef een buitenbeentje. Hij liep door de wit geverfde gangen naar de trap om naar beneden te gaan om te gaan ontbijten, want hij voelde zijn maag heel erg rommelen. Toen hij beneden kwam besefte hij dat zijn ouders nog in bed lagen te slapen en het nog heel erg donker was buiten. Iemand had een grap met hem uitgehaald en omdat hij niet keek op de klok wist hij niet hoe laat het was, was hij gewoon uit zijn bed gegaan om te ontbijten. Maar het was middernacht. Qrous dacht: “Verdorie… Wie haalt nou zo’n flauwe grap met me uit! Die persoon heeft echt geen gevoel voor humor. Maar ik voel m’n maag dus ik ga even eten.”

Hij was klaar was met eten en liep naar boven, ging zijn kamer binnen en in bed liggen. Hij had nog steeds geen idee hoe laat het was en hij wou het niet weten. De open ramen lieten een klein beetje nachtlicht door. Hij keek omhoog vanuit zijn bed en zag een kleine, lichtrode vlek op het plafond, maar Qrous had geen idee wat het was. Toen hij wat beter keek begon de vlek te groeien, maar niet zo snel. Op een gegeven moment werd de vlek wel heel groot en begon te druipen, en het raakte Qrous op z’n elleboog. Qrous dacht in het begin dat hij het er wel zo af kon wassen, en hij stond op om naar de badkamer te lopen, maar opeens toen hij de kraan aan deed begon de vlek rood te gloeien en het begon te branden. Qrous begon heel zacht in zichzelf te vloeken, en deed zijn hand dichter bij de kraan, maar de vlek begon sneller te groeien, en begon zwart te worden, en het deed steeds meer pijn. Uiteindelijk toen de nu net zwart geworden vlek tot zijn schouder kwam, en zag dat het water niet hielp, hield hij op. Hij ging naar zijn ouders kamer, maar toen hij de deur open wou doen, begon de zwarte vlek op zijn linker bovenarm weer rood te gloeien. Bovendien zat de deur op slot, terwijl hij weet dat zijn ouder dat nooit doen. Hij raakte ongerust en een beetje in paniek, en toen hij zich omdraaide om naar beneden te gaan om de buren te bellen zag hij de rode vlek die klein was en op het plafond zat nu al Qrous’ hele kamer in had genomen, en er net een vlies begon te groeien over de deur naar de trap. Nu begon er ook een versneld groeiproces bij de rode vlek bij de badkamer deur, en na een paar seconde kon hij er al niet meer in. Hij kon nu alleen nog maar naar de studeerkamer, maar toen hij daar naar binnen liep begon de zwarte vlek bij zijn bovenarm weer rood te gloeien, en het deed meer pijn dan dat hij ooit gevoeld had. Hij wou weggaan. En snel ook. Hij draaide zich om, om terug te gaan, maar de deur was dichtgeklapt. Qrous wist dat het geen toeval was, en wou hulp roepen, maar zodra hij dat probeerde groeide het zwarte spul om zijn linkerarm en deed het nog maar pijn dan eerst, waardoor er niets meer dan een kermend zuchtje uit kwam. Qrous gaf het op, terwijl hij wist dat het geen toeval was, en dat iemand hem hierin gesleurd had. Hij probeerde het zwarte ding eraf te trekken, maar dat lukte niet. Vervolgend probeerde hij om het ding stuk te slaan met een scherp uitstekend ding van een metalen beeldje. Maar het spul was superstevig en heel hard, en elke poging die Qrous poogde om het ding eraf te krijgen maakte het zwaarder. Hij kon ondertussen zijn linkerarm niet meer gebruiken, omdat hij niet meer in staat was om zijn ellebogen te bewegen omdat het spul het muurvast heeft gezet. Hij gebruikte zijn andere arm om het lichtknopje te vinden. Hij vond het te donker om nog verder te gaan met het vernietigen van het spul. Hij voelde iets, maar het was geen lichtknopje. Het was een andere rode vlek, en direct toen Qrous het aanraakte merkte het spul het, en veranderde in zwart, en ging zich om Qrous’ wijsvinger wikkelen. Qrous was moedeloos, maar uiteindelijk vond hij het lichtknopje. Hij deed de computer aan, en met alle vingers die hij kon gebruiken ging hij op internet naar een oplossing zoeken, maar hoe diep en goed hij ook zocht in en door het internet, hij vond helemaal niks. Opeens begon het spul opnieuw rood te gloeien, en de computer maakte kortsluiting. De vonken vlogen er vanaf en elektrische stralen gingen alle kanten op, en er kwam een keiharde knal. Eentje raakte Qrous, maar het spul absorbeerde de energie en begon nog meer te groeien. Het maakte een sissend geluid, en nu was Qrous’ hele linkerarm bedekt met et spul, en zijn rechterhand ook al. Het spul begon nu door te groeien naar Qrous’ nek. Qrous vloekte, maar kon niks tegen het zwarte spul doen. Maar gelukkig zagen voorbijgangers alles gebeuren door een open raam, en eentje belde de hulpdiensten. Qrous was nog steeds bezig om zich te verdedigen tegen het spul, maar nu waren Qrous’ allebei de armen helemaal bedekt met het spul, evenals zijn benen, buik, rug en nek. Het enige wat Hij nog kon doen was kijken, de vieze geur van dat spul ruiken en ademen. Voor de rest had hij helemaal geen opties. Het spul begon door te groeien en nu kon je zijn haren niet meer zien, en was zijn mond ook al bedekt, nu werd hij gedwongen met zijn neus te ademen. Het zwarte spul groeide nog steeds door, en hij kon niks meer horen. Hij zag alleen reddingswerkers door het rode spul snijden. Toen werd alles zwart.

Qrous werd wakker. Hij kon zijn ogen niet opendoen, want ze deden veel pijn. Zijn hele lichaam deed enorm zeer. Opeens voelde hij dat hij zich nog steeds niet kon bewegen. Het zweet brak hem uit. Hij dacht: “O, nee! Misschien zit ik nog steeds vast en waren de mensen die ik zag geen reddingswerkers.”
Opeens hoorde hij een paar mensen praten: “Zijn hartritme is weer normaal. Ook zie ik op de monitoren dat hij weer wakker is.”
“Oké dokter. Heeft hij ernstige wonden?”
Qrous herkende die stem een beetje.
“Een paar. Het was een heel werk om dat zwarte spul van hem af te krijgen. Het bleef maar zitten dus moesten we de opperhuid verwijderen. En het zwarte spul is nu vernietigd.”
“Mooi. Dan hoeven we ons geen zorgen meer te maken. Maar als hij wakker is, waarom doet hij zijn ogen niet open?”
Deze stem herkent hij ook.
“Weet ik niet. Misschien doet het te veel pijn om te bewegen.”
“Dat is jammer… Ik zou hem graag beterschap willen wensen.”
Nu wist Qrous het: Zijn ouders waren hier, en ze waren in het ziekenhuis.
“Maar ik moet jullie teleurstellen, maar het bezoekersuur is voorbij.”
Qrous deed met veel moeite en pijn zijn ogen open, en kon met een krakende stem uitbrengen:
“Wacht!”
Qrous kwam traag, en met heel veel pijn, recht overeind zitten. Hij draaide zijn hoofd naar zijn ouders en zag ze, zijn vader met het korte, blonde haar en zijn rechthoekig gezicht, en zijn moeder met het lange bruine gekrulde haar. Qrous zag ook een persoon met een witte jas. Dat moet de dokter zijn. Zijn ouders keken allebei verbaasd en opgelucht tegelijk. Qrous was zelf ook heel opgelucht omdat hij van dat vreemde zwarte spul af was. Hij zei, nog steeds met een pijnlijke krakende stem: “Hoe gaat het met jullie?”
Zijn vader vertelde hem dat het goed ging, en ze praatte toen als gezin over wat er allemaal gebeurd was. Zijn vader: “Ik ben blij dat je nog leeft. De dokter zei dat je een extreem lage hartslag had, en de kans klein was dat je het overleefde. Maar wel vreemd… Je wekker stond op 88:88. Dat is onmogelijk, en toch werd je gewekt door het. De reddingswerkers zijn bezig om ons huis veilig te maken, en ondertussen hebben we een klein huisje gekregen dat net buiten de stad ligt. Maar vertel me eens jongen, wat gebeurde er?”
Qrous begon te vertellen: “Ik lag in bed. Ik hoorde de wekker af gaan, en ik zag niet hoe laat het was… Maar als ik even goed nadenk denk ik toch inderdaad 88:88 erop gezien te hebben… De wekker ging af en ik liep naar beneden om ontbijt klaar te maken, niet wetend dat het nog donker was. Opeens merkte ik dat het nacht was en ik ging naar mijn kamer. Toen ik in bed lag zag ik dankzei het maanlicht een rode vlek op het plafond. Het groeide en groeide, en op een gegeven moment viel er een druppel op mijn linker elleboog, en daar groeide het ook op. Ik probeerde het met water af te spoelen, maar het groeide daardoor en het gloeide ook felrood, en groeide om mijn hele arm heen. Toen wou ik naar beneden, maar het spul maakte een vlies over de trap. Uiteindelijk werd ik in de studeerkamer gedreven. En toen groeide het om me hele lichaam heen en de reddingswerkers vonden me net op tijd, anders weet ik niet wat er gebeurd zou zijn.”
Zijn vader schrok en zei: “Zoiets is al heel vaak eerder gebeurd, maar dan niet in zo’n erge staat als dit… Ik ga naar het gemeentearchief, en kijk of daar iets tussen zit. Als er inderdaad iets tussen zit, dan zal ik je het wel morgen vertellen. Ik denk wel dat er iets tussen zit. Want dit verhaal klinkt me bekent in de oren, maar dit is de ergste versie tot nu toe. Tot morgen zoon, en veel succes!”

De volgende dag kwam Qrous’ vader terug in het ziekenhuis, om hem weer te bezoeken. Qrous was blij dat hij zijn vader zag, en hij vroeg met een al wat minder krakende stem:
“Heb je iets gevonden, vader? Ik ben wel nieuwsgierig.”
“Ik heb inderdaad wat gevonden. Maar dat komt van later zorg. Eerst wil ik weten hoe je voelt.”
“Ik voel me wel goed, beter dan gisteren. Gisteren had ik nog heel veel last van elke plek op mijn lichaam, nu heb ik er veel minder last van. Maar ik denk toch dat ik hier nog een weekje zal moeten blijven om helemaal te genezen. Maar wat heb je gevonden?”
“In het archief was niet echt veel te vinden, maar ik had iets gevonden. Iedereen beschreef het op dezelfde manier. Een vlek op het plafond en ze werden naar een bepaalde kamer gedwongen. De meeste kregen het heel traag, en het duurde minstens achtenveertig uur voor hun hele arm bedekt was, en dus kon alles worden opgelost. Maar ik vind het wel vreemd dat het bij jou zo snel groeide. Dat heeft het nog bij geen enkel slachtoffer gedaan.”
“Tsja… Maar het is nu gelukkig weg. Ik zou niet willen dat het nog meer gebeurde. Maar weet niemand niet waar het uit bestaat, en waar het ontstaat? Dan kunnen jullie het waarschijnlijk tegenwerken.”
“Dat hebben ze geprobeerd, maar elke keer als we het onder de microscoop leggen om te onderzoeken crashen de computers en vallen de lichten uit. Geloof me, heel wat mensen hebben het voor dit incident geprobeerd te onderzoeken, en sinds het bij jou gebeurd is proberen de geleerden het weer. Maar nog steeds gebeurt er altijd hetzelfde. En als ze de computer weer proberen te repareren om de data alsnog te zien groeit er van dat rode spul overheen.”
“Maar vader, wat is eigenlijk het verschil tussen het rode en zwarte spul? Ik ben daar niet uit gekomen. Het was rood toen het op het plafond hing, en zodra het mijn huid aanraakte gloeide het rood, en deed het heel erg pijn, maar na een paar tellen werd het zwart. En telkens als ik in de buurt kwam van een uitgang, of in de badkamer, begon het spul weer fel te groeien, alsof het niet van mijn huid af wou, alsof het zelf gedachten heeft…”
“Ik denk dat je het antwoord al hebt gezegd, dat het rood is als het geen levend ding aanraakt, en dat het zwart wordt als het een levend wezen aanraakt.”
“Oké. Bedankt. Wat gaat er nu gebeuren?”
“Dat weet ik nog niet. Zoals ik je gisteren al verteld heb gaan we tijdelijk verhuizen naar dat kleine huisje. Ik denk dat je ook nog een tijdje moet wachten voor je het ziekenhuis uit mag…”
“Oké. En hoe gaat het met mama?”
“Goed. Ze is nog steeds erg geschrokken, maar ze is nu de spullen aan het verhuizen om haar gedachten ergens anders te houden. Maar ze kan niet wachten om jou te zien.”

Een paar dagen later was Qrous uit het ziekenhuis ontslagen en waren de wonden bijna genezen. Ze waren in het flatgebouw op de tweede verdieping. Qrous keek uit het raam en zag allemaal bossen.
“Zullen we vanmiddag wandelen, mama?”
“Oké. Bij het bos?”
“Ja, ik denk dat ik mezelf daar wel zal vermaken. En ik denk dat jij je ook wel zal vermaken.”
“Ja. Maar ik heb gehoord dat er bijna geen wilde dieren zijn die we kunnen bewonderen. Dat is wel jammer. Alle grote dieren waren een paar jaar geleden weggehaald vanwege de jagers.”
“Tsja… daar is niet echt veel aan te doen.”

_________________
Nou, na 4 jaar op de Klokhuis Gamestudio te zitten begin ik het toch echt zat te worden, ook door het genaap. Ik heb veel ruzies meegemaakt, maar ook veel momenten van prachtige games. De Klokhuis Gamestudio heeft me geïnspireerd om spellen te maken, wat ik nu met GameMaker 8 van Yoyogames doe. Ook heeft de gamestudio een deel van mijn leven beïnvloed. Tuurlijk, als ik het niet ontdekt had zou ik misschien nu buitenspelen of veel meer leren en weten en alleen maar tienen halen op school. Maar ook heeft het me een stuk minder verlegen gemaakt op het internet. En in het echte leven. Daarvoor ben ik jullie dankbaar. Een andere reden dat ik stop is vrije tijd. Daar krijg ik steeds minder van, en vooral in de tweede klas van een gymnasium. Jullie (de meesten) zijn allemaal heel aardig voor me geweest in de afgelopen 4 jaar. Af en toe op het forum online, maar dat is alles.

Vaarwel.
~Mje, zondag 5 augustus 2012~
Terug naar boven Go down
bluegames1
Owner
Owner



BerichtOnderwerp: Re: Jouw Verhalen   zo nov 27, 2011 6:46 pm

wow cool ! ook handig topic !

_________________
30-9-2012 : Gsf-R news : update 4.0.2 Alpha is uit , maar alleen nog voor alpha accounts.

29-9-2012 : Gsf-R news : update 4.0.1 Alpha is uit , maar alleen nog voor alpha accounts.

29-9-2012 : Gsf news : Gsf bestaat vandaag 2jaar!

28-9-2012 : Gsf-R news : het nieuws over Gsf reunion dat dat misschien komt is vertelt.
Terug naar boven Go down
http://gsf3.nl.ae
Mje
Adv. Operator



BerichtOnderwerp: Re: Jouw Verhalen   zo nov 27, 2011 7:16 pm

daarom (:

_________________
Nou, na 4 jaar op de Klokhuis Gamestudio te zitten begin ik het toch echt zat te worden, ook door het genaap. Ik heb veel ruzies meegemaakt, maar ook veel momenten van prachtige games. De Klokhuis Gamestudio heeft me geïnspireerd om spellen te maken, wat ik nu met GameMaker 8 van Yoyogames doe. Ook heeft de gamestudio een deel van mijn leven beïnvloed. Tuurlijk, als ik het niet ontdekt had zou ik misschien nu buitenspelen of veel meer leren en weten en alleen maar tienen halen op school. Maar ook heeft het me een stuk minder verlegen gemaakt op het internet. En in het echte leven. Daarvoor ben ik jullie dankbaar. Een andere reden dat ik stop is vrije tijd. Daar krijg ik steeds minder van, en vooral in de tweede klas van een gymnasium. Jullie (de meesten) zijn allemaal heel aardig voor me geweest in de afgelopen 4 jaar. Af en toe op het forum online, maar dat is alles.

Vaarwel.
~Mje, zondag 5 augustus 2012~
Terug naar boven Go down
bluegames1
Owner
Owner



BerichtOnderwerp: Re: Jouw Verhalen   di maa 27, 2012 3:24 am

(:

_________________
30-9-2012 : Gsf-R news : update 4.0.2 Alpha is uit , maar alleen nog voor alpha accounts.

29-9-2012 : Gsf-R news : update 4.0.1 Alpha is uit , maar alleen nog voor alpha accounts.

29-9-2012 : Gsf news : Gsf bestaat vandaag 2jaar!

28-9-2012 : Gsf-R news : het nieuws over Gsf reunion dat dat misschien komt is vertelt.
Terug naar boven Go down
http://gsf3.nl.ae
Mje
Adv. Operator



BerichtOnderwerp: Re: Jouw Verhalen   di maa 27, 2012 5:09 am

en dan is er niemand die een verhaal post >=(

_________________
Nou, na 4 jaar op de Klokhuis Gamestudio te zitten begin ik het toch echt zat te worden, ook door het genaap. Ik heb veel ruzies meegemaakt, maar ook veel momenten van prachtige games. De Klokhuis Gamestudio heeft me geïnspireerd om spellen te maken, wat ik nu met GameMaker 8 van Yoyogames doe. Ook heeft de gamestudio een deel van mijn leven beïnvloed. Tuurlijk, als ik het niet ontdekt had zou ik misschien nu buitenspelen of veel meer leren en weten en alleen maar tienen halen op school. Maar ook heeft het me een stuk minder verlegen gemaakt op het internet. En in het echte leven. Daarvoor ben ik jullie dankbaar. Een andere reden dat ik stop is vrije tijd. Daar krijg ik steeds minder van, en vooral in de tweede klas van een gymnasium. Jullie (de meesten) zijn allemaal heel aardig voor me geweest in de afgelopen 4 jaar. Af en toe op het forum online, maar dat is alles.

Vaarwel.
~Mje, zondag 5 augustus 2012~
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Jouw Verhalen   Vandaag om 4:35 am

Terug naar boven Go down
 
Jouw Verhalen
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Gsf3  :: algemeen :: andere dingen-
Ga naar: